Samooddanie w czynie - Nauka Bhagawadgity - Śri Aurobindo

Śri Aurobindo - Samooddanie w Czynie - Nauka Bhagawad Gity

Śri Aurobindo Gosh

Życie samo, tu, wokół nas, a nie odległy wysoki, ekstatyczny świat „ponad” nami, jest terenem naszej Jogi. Przetworzenie naszego ciasnego, powierzchownego sposobu myślenia i czucia w głęboką wszechogarniającą duchową świadomość i w scalone, zharmonizowane wewnętrzne z zewnętrznym istnienie, musi być głównym celem naszej Jogi. A środkiem do tego celu ma być całkowite samooddanie wyższemu.

Życie człowieka składa się zazwyczaj z napół stałej a napół płynnej masy niezbyt dobrze opanowanych myśli, pojęć, wrażeń, wzruszeń, pożądań, przeważnie przyzwyczajeniowych i wciąż powtarzających się czynów, częściowo dynamicznych, ale zawsze zogniskowanych wokół naszego osobowego „ja”. Suma ruchów i działań tych wszystkich elementów decyduje o naszym wewnętrznym wzroście, częściowo widocznym w obecnym życiu, ale przeważnie stanowiącym ziarna przyszłego rozwoju w żywotach następnych.

Bhagawadgita - teksty wprowadzające i objaśnienia

Bhagawad Gita - teksty wprowadzające i objaśnienia

Prezentujemy wybrane teksty wprowadzające do staroindyjskiego traktatu "Bhagavad Gita" pochodzące z licznych wydań powielaczowych drukowanych w Indii w latach 1947- 1958. Bhagawad Gita reprezentuje system filozoficzny znany jako Samkhya i Joga, a Wanda Dynowska (1888-1971) prezentuje jeden z merytorycznie najlepszych przekładów na język polski. Jako że przekład pochodzi z okresu II wojny światowej, język jest dla współczesnych nieco archaiczny, jednak zawiera znaczące walory literackie i dlatego wart jest prezentacji. Tu znajdziesz treści wprowadzające i omówienie Bhagawad Gity, jej rolę w literaturze Indii, zarówno słowami Wandy Dynowskiej jak i profesora B. L. Atreya z Benaresu czy Umashankara Joshi i Mohandas Karamchad Gandhi, którego przedstawiać zapewne nie trzeba. Sam tekst dzieła jakim jest powstała ponad 5 tysięcy lat temu Bhagawad Gita prezentowany jest w osobnym artykule. 

• Przedmowa do pierwszego polskiego wydania
• Od Tłumacza: O Bhagawad Gicie
• Filozofia Odwieczna
• Czym jest Bhagawad Gita dla Hindusów?
• Tajemnica Najwyższej Harmonii
• Gandhi o Bhagawad Gita
• Objaśnienia Terminów Sanskryckich

Bhagavad Gita - Umadewi Wanda Dynowska część I

BHAGAWAD GITA - Przekład Umadewi Wandy Dynowskiej część I

Bhagawad Gita, część Mahabharaty jest przez Hindusów, praktyków nurtów hinduistycznych na całym świecie uznawana i ceniona jako źródłowe Pismo Święte, podstawa jogi i gnozy, podstawa duchowości, kultury i religii oraz myślenia ludzi Wschodu.

Prezentujemy pierwszą część Pieśni Bhagawad Gita, dziewięć Rozmów pierwotnie śpiewnie wyrecytowanych przez Śri Gopala Krishna do swego Ucznia (Ćela), Śri Arjuńa (Ardźuna) na Polu Kuru wedle zapisu epopei znanej jako Mahabharata. Autorką tego jednego z najlepszych, chociaż staropolskich przekładów jest Śri Umadewi Wanda Dynowska, uznana przez specjalistów sanskrytu i indologii autorka przekładów literatury indyjskiej na język polski.

Bhagawad Gita - bardziej poprawnie Bhagavadgita, to w języku sanskrytu Bhagavadgītā, dosłownie Pieśń Pana, Władcy, Mistrza czyli Iśwara - której najstarsze zachowane odpisy pochodzą prawdopodobnie z III czy II w. p.e.ch, stanowi niewielką część, około 700 strof, epickiego poematu - Mahabharata, w części pt. Bhiszma - (rozdziały 23-40, Bhishma- Parva). Wydarzenia epopei można historycznie umiejscowić w czasie ponad 5200- 5500 lat temu w okolicach współczesnego Delhi. Gita jest uważana za świętą księgę, za Pismo Święte hinduizmu, szczególnie ważna dla wisznuizmu, a najbardziej dla odłamu wisznuickiego, jakim jest krysznaizm.

Bhagawad Gita - Umadevi Wanda Dynowska część II

BHAGAWAD GITA - Przekład Umadewi Wandy Dynowskiej

Część druga arcydzieła literatury indyjskiej znanego jako BHAGAWAD GITA w przekładzie polskim Umadevi Wandy Dynowskiej, uczennicy duchowej teozofów i Swami Anirvan'a. Bhagawad Gita to ta część Mahabharaty, która jest przez Hindusów i praktyków nurtów hinduistycznych na całym świecie uznawana i ceniona jako źródłowe Pismo Święte, podstawa jogi i gnozy oraz wszelkiego rozwoju duchowego.

Prezentujemy drugą część Pieśni Bhagawad Gita, rozmowy dziesięć do osiemnaście Rozmów pierwotnie śpiewnie wyrecytowanych przez Śri Gopala Krishna do swego Ucznia (Ćela), Śri Arjuńa (Ardźuna) na Polu Kuru wedle zapisu epopei znanej jako Mahabharata. Autorką tego jednego z najlepszych, chociaż staropolskich przekładów jest Śri Umadewi Wanda Dynowska, uznana przez specjalistów sanskrytu i indologii autorka przekładów literatury indyjskiej na język polski.

Jeśli chcesz zajrzeć do wprowadzenia i objaśnień oraz części pierwszej, czyli Rozmów 1-9 kliknij odpowieni link pod artykułem. Słowa i zwroty pogrubione i na końcu pogrubienia oznaczone gwiazdką* znajdziesz po tekstach Rozmów w Przypisach wedle numeru Rozmowy i wersetu!

Bhagavad Gita - filozofia odwieczna

Bhagavad Gita - filozofia odwieczna

Śri Kriszna i Ardżuna

Jeszcze w XIX wieku badania powstałych wówczas nauk Mitologii Porównawczych i Religii Porównawczych, wykazały wspólność zasadniczą wszystkich wielkich Religii, nie tylko w naukach etycznych i moralnych, ale i w metafizyce i filozofii. A w naszym stuleciu prace uczonego filozofa i socjologa profesora Bhagawan Dasa, jak i wielu innych podające przykładowo wyjątki ze wszystkich wielkich Religii, utrwaliły to przekonanie wśród wykształconych warstw wielu narodów; zaś wydane w ostatnich latach wspaniałe dzieło sławnego pisarza i myśliciela angielskiego Aldousa Huxley'a - "Perennial Philosophy" - jeszcze wyraźniej i dobitniej stwierdziło, na uderzająco dobranych wyjątkach i cytatach, istnienie zespołu Prawd, które obecne we wszystkich Religiach są jak nić złota jednocząca je wewnętrznie, wbrew ciasnocie ortodoksów, lubiących podkreślać różnice i - oczywiście - wyższość swego własnego wyznania. Tę wspólną, nieodmiennie powtarzającą się najgłębszą filozofię nazwał Huxley "Odwieczną". Stwierdza iż znalazł ją zarówno w Wedancie jak u Proroków hebrajskich, w chińskiej księdze Tao i w Dialogach Platona, w Ewangelii św. Jana i u mistyków chrześcijańskich (Eckhart, Bohme, Ruysbrock, Nowalis, św. Jan od Krzyża, itd.) w Buddyjskiej szkole Mahajany, u Plotyna, Orygenesa i Areopagity, jak i u Sufich - w mistycznej Szkole Muzułmańskiej. 

Bhagavad Gita - Wanda Dynowska Umadevi

Umadevi Wanda Dynowska o Bhagawad Gicie

Bhagawad Gita (dosł. "Świętego Pana Pieśń") jest przede wszystkim księgą Jogi Czynu, czyli sztukę czynu prowadzącego ku boskości, czynu przepromieniowanego duchem. Bhagawad Gita jest częścią szóstej księgi (parvan) wielkiego eposu indyjskiego "Mahabharata", jednego z najsłynniejszych dzieł starożytnych Indii. Nauki w niej zawarte są podawane bohaterowi - Ardżunie - przez Szri Krisznę – Boskiego Nauczyciela, wyrażającego w swym wcieleniu potęgę Wisznu, drugiej Osoby hinduskiej Trójcy - Pana miłości i mądrości.

Wanda Dynowska o Bhagawad Gicie

Umadevi Wanda Dynowska

Nieśmiertelną wielkość tej "Pieśni Pana" uznały wszystkie narody świata, ale niewielu ludzi umie ją czytać, zgłębiać i rozumieć; a wśród uważnych czytelników nieraz się spotyka takich, którzy jak ongiś Ardżuna, nie od razu widzą jej logikę i sens wewnętrznej konsekwencji, pod pozornymi sprzecznościami i paradoksami. Istotnie zrozumieć Gitę nie jest łatwo, jak niełatwo zrozumieć samo Życie. Ardżuna też nie od razu widzi jasno; raz po raz trwożnie, natarczywie, niemal ze zniecierpliwieniem powtarza swoje pytania, prosząc o jaśniejszą, bardziej zdecydowaną odpowiedź. Oto w drugiej Rozmowie woła: "Powiedz mi Ty wyraźnie... uczniem Twym jestem, błagam Cię, oświeć mnie". Pan odpowiada długim wspaniałym przemówieniem, a jednak Ardżuna w trzeciej Rozmowie znów woła prawie z rozpaczą: "Niejasne zdają się Twe słowa, niepojęte dla mego rozumienia, powiedz mi więc wyraźnie...". I znów Pan wyjaśnia Swym boskim słowem, a przecie w piątej Rozmowie Ardżuna jeszcze raz pyta trwożnie. Jakież to dziwne, wszak był najszczerszym uczniem, a oto wołaniu jego jakby nie odpowiadano dość jasno. Czyżby?... Czy to Boski Nauczyciel skąpi światła, czy jednak uczeń jest tak ślepy, że nie może od razu przejrzeć i potrzeba aż osiemnastu rozdziałów, a nade wszystko nadludzkiej wizji jedenastego, by mógł ujrzeć Prawdę, zdawałoby się tak prostą, że - Bóg jest wszystkim i we wszystkim.