Przyczyny kontuzji w ćwiczeniach asan hatha jogi

Przyczyny kontuzji w ćwiczeniu asan jogicznych

Nauczyciele jogi znający chociaż podstawy praktyczne ćwiczeń z grupy pratjahara doskonale wiedzą, że kontuzje jakie zdarzają się czasem ćwiczącym jogę wynikają nie tylko z błędnych wzorców ruchowych, o jakich pisze coraz więcej praktykujących na zachodzie, ale także z błędnych wzorców myślowych i złych emocji, które produkują ludzie ćwiczący jogę na zachodzie. Pratjahara to wszystkie praktyki i terapie uwalniające od toksycznych emocji, złych myśli, błędnych wyobrażeń, nieprawidłowych poglądów, w tym obaw, lęków, rojeń czy podejrzeń. Same błędne przekonania na temat jogi i sposobu ćwiczenia jogi mogą spowodować jako złe wzorce mentalne szereg kontuzji dotykających wrażliwe na złe wzorce myślowe obszarów ciała jak okolice stawów kolanowych, karku oraz mogą wywołać problemy ze wzrokiem. Niewłaściwe poglądy na temat odżywiania się w jodze należą do najczęstszych błędów popełnianych przez instruktorów jogi, którzy często propagują jakiś szkodliwy system dietetyczny zamiast uczyć jak robić jogurt, wodę jogurtową czy masło klarowane znane jako ghi oraz wskazywać ćwiczenie kontroli nad potrzebą odżywiania poprzez jednodobowe posty na wodzie w dniach ekadaśi oraz w nowie i pełnie Księżyca.

Bhagawadgita - teksty wprowadzające i objaśnienia

Bhagawad Gita - teksty wprowadzające i objaśnienia

Prezentujemy wybrane teksty wprowadzające do staroindyjskiego traktatu "Bhagavad Gita" pochodzące z licznych wydań powielaczowych drukowanych w Indii w latach 1947- 1958. Bhagawad Gita reprezentuje system filozoficzny znany jako Samkhya i Joga, a Wanda Dynowska (1888-1971) prezentuje jeden z merytorycznie najlepszych przekładów na język polski. Jako że przekład pochodzi z okresu II wojny światowej, język jest dla współczesnych nieco archaiczny, jednak zawiera znaczące walory literackie i dlatego wart jest prezentacji. Tu znajdziesz treści wprowadzające i omówienie Bhagawad Gity, jej rolę w literaturze Indii, zarówno słowami Wandy Dynowskiej jak i profesora B. L. Atreya z Benaresu czy Umashankara Joshi i Mohandas Karamchad Gandhi, którego przedstawiać zapewne nie trzeba. Sam tekst dzieła jakim jest powstała ponad 5 tysięcy lat temu Bhagawad Gita prezentowany jest w osobnym artykule. 

• Przedmowa do pierwszego polskiego wydania
• Od Tłumacza: O Bhagawad Gicie
• Filozofia Odwieczna
• Czym jest Bhagawad Gita dla Hindusów?
• Tajemnica Najwyższej Harmonii
• Gandhi o Bhagawad Gita
• Objaśnienia Terminów Sanskryckich

Bhagavad Gita - tajemnica najwyższej harmonii

Tajemnica Najwyższej Harmonii

Śri Kriszna i Ardżuna - Bhagavadgita

Indie, jak wszystkie narody świata, przechodziły w swej historii przez wiele ciężkich okresów, lecz dusza ich posiadała zawsze niespożytą siłę opiekuńczą, która wielokrotnie pozwalała im przetrwać nawet parowiekowe upadki. Mimo woli nasuwa się pytanie, co było źródłem tej siły? A jedyna odpowiedź jaką możemy znaleźć jest: lud Indii w żadnym okresie swej historii nic bardziej nie czcił, nic wyżej nie stawiał ponad Ducha. Atman był dlań zawsze najważniejszym celem, osią i przyczyną istnienia, a wszystko inne miało mu podlegać i służyć.

Duch jest niepodzielny. Ale wyraża się przez działanie serca, rozumu i woli, czyli przez uczucie, myśl i czyn. Możemy więc mówić o trzech drogach do zjednoczenia z Najwyższym, o drodze miłości, poznania i czynu. O każdej z nich mówią w ogólnym zarysie trzy wielkie epopeje hinduskie: Ramajana, Bhagawata i Mahabharata. Ramajana opiewa drogę niezłomnego czynu w służbie ideału; Bhagawata jest przejrzystą krynicą wystrzelającej w niebo miłości; a dumna Mahabharata przedstawia bogaty materiał wiedzy, niemal o każdym przedmiocie i każdym ważnym zagadnieniu życia.

Bhagavad Gita - czym jest dla Hindusów?

Czym jest Bhagawad Gita dla Hindusów?

Bhagawad Gita, stanowiąca część rozdziału - zwanego Bhiszma-parwa - wielkiej epopei indyjskiej, słynnej Mahabharaty, zajmuje jedyne, nieporównane miejsce w religijnej literaturze Indii; a znaną jest na całym świecie jako jedna z najgłębszych filozoficznych ksiąg. Jest ona jednym z trzech głównych źródeł duchowego natchnienia Hinduizmu, jednym z trzech podstawowych filarów, ni tylko religii, ale i całej kultury hinduskiej; drugim są Upaniszady; trzecim - księgi, zwane Brahmasutry; bowiem wszystkie inne księgi, świętego Prawa i pisma filozoficzne Indii (za wyjątkiem najbardziej starożytnych Wed) opierają się na naukach zawartych w tych trzech; słusznie więc nazwano je fundamentem całokształtu hinduskiej kultury. Zachodzi pomiędzy nimi ścisły związek i z łatwością można wykazać iż podstawowe nauki są wszystkim trzem wspólne.

Bhagavad Gita - Wanda Dynowska Umadevi

Umadevi Wanda Dynowska o Bhagawad Gicie

Bhagawad Gita (dosł. "Świętego Pana Pieśń") jest przede wszystkim księgą Jogi Czynu, czyli sztukę czynu prowadzącego ku boskości, czynu przepromieniowanego duchem. Bhagawad Gita jest częścią szóstej księgi (parvan) wielkiego eposu indyjskiego "Mahabharata", jednego z najsłynniejszych dzieł starożytnych Indii. Nauki w niej zawarte są podawane bohaterowi - Ardżunie - przez Szri Krisznę – Boskiego Nauczyciela, wyrażającego w swym wcieleniu potęgę Wisznu, drugiej Osoby hinduskiej Trójcy - Pana miłości i mądrości.

Wanda Dynowska o Bhagawad Gicie

Umadevi Wanda Dynowska

Nieśmiertelną wielkość tej "Pieśni Pana" uznały wszystkie narody świata, ale niewielu ludzi umie ją czytać, zgłębiać i rozumieć; a wśród uważnych czytelników nieraz się spotyka takich, którzy jak ongiś Ardżuna, nie od razu widzą jej logikę i sens wewnętrznej konsekwencji, pod pozornymi sprzecznościami i paradoksami. Istotnie zrozumieć Gitę nie jest łatwo, jak niełatwo zrozumieć samo Życie. Ardżuna też nie od razu widzi jasno; raz po raz trwożnie, natarczywie, niemal ze zniecierpliwieniem powtarza swoje pytania, prosząc o jaśniejszą, bardziej zdecydowaną odpowiedź. Oto w drugiej Rozmowie woła: "Powiedz mi Ty wyraźnie... uczniem Twym jestem, błagam Cię, oświeć mnie". Pan odpowiada długim wspaniałym przemówieniem, a jednak Ardżuna w trzeciej Rozmowie znów woła prawie z rozpaczą: "Niejasne zdają się Twe słowa, niepojęte dla mego rozumienia, powiedz mi więc wyraźnie...". I znów Pan wyjaśnia Swym boskim słowem, a przecie w piątej Rozmowie Ardżuna jeszcze raz pyta trwożnie. Jakież to dziwne, wszak był najszczerszym uczniem, a oto wołaniu jego jakby nie odpowiadano dość jasno. Czyżby?... Czy to Boski Nauczyciel skąpi światła, czy jednak uczeń jest tak ślepy, że nie może od razu przejrzeć i potrzeba aż osiemnastu rozdziałów, a nade wszystko nadludzkiej wizji jedenastego, by mógł ujrzeć Prawdę, zdawałoby się tak prostą, że - Bóg jest wszystkim i we wszystkim.